...cośmy widzieli i słyszeli... (Dz 4,20)

Żywy strumień Prawdy

2012-01-07T11:53:00.000-08:00

Niedziela Chrztu Pańskiego.

Jan Chrzciciel tak głosił: «Idzie za mną mocniejszy ode mnie, a ja nie jestem godzien, aby się schylić i rozwiązać rzemyk u Jego sandałów. Ja chrzciłem was wodą, On zaś chrzcić was będzie Duchem Świętym» (Mk 1, 6)

A właśnie wpadło mi w ręce coś ciekawego. Papieska Rada Kultury i Papieska Rada do Spraw Dialogu Międzyreligijnego, wydała w roku 2003 dokument pt. Jezus Chrystus dawcą wody żywej. Chrześcijańska refleksja na temat New Age. Opisana jest tam jedna z charakterystycznych cech dzisiejszej „duchowości”, którą zauważyłam w życiu już tyle razy, choć zakrada się w nasze umysły w sposób bardzo subtelny. Ta cecha to nieuznawanie żadnego autorytetu duchowego wyższego niż osobiste doświadczenie wewnętrzne. Nie zawierza się już Prawdzie objawionej, która docierałaby do nas na zasadzie autorytetu religijnego, ale mocą wewnętrznego doświadczenia szuka się religii bardziej autentycznej niż chrześcijaństwo. Metodą odnajdywania prawdy jest kierowanie się przyjemnymi odczuciami i doświadczeniami. Nie chodzi już o to, czy można zbliżyć się do prawdy, nawet kosztem wyrzeczeń i zaparcia sięsiebie, ale czy można osiągnąć stan dobrostanu psychicznego i duchowego. Religijna teza nie musi być prawdziwa: jej rolą jest przecież tylko ewentualna użyteczność dla mnie i dla moich potrzeb.

Tymczasem zostaję z pytaniem: jak rozpoznać Prawdę i jak wytrwać w niej? Jak się nie pogubić? Dzisiejsza Ewangelia dała mi jasną odpowiedź. Jezus jest dawcą Wody Żywej, czyli Ducha Świętego, którym będzie chrzcić (zob. J 7, 38-39). Miriam, Mała Arabka, mówiła, że gdy jest wielu fałszywych proroków i wiele nauk, co do których nie jest się pewnym, skąd pochodzą, Prawdę można znaleźć i utrzymać się przy niej tylko dzięki modlitwie do Ducha Świętego – On jest naszym przewodnikiem, naszym Uświęcicielem.On prowadzi do Jezusa.Tylko Jezus jest Prawdą.

Albowiem wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi. Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: «Abba, Ojcze!» (Rz 8, 14)

Duchu Święty, Wodo Żywa, uświęć nas w Prawdzie! (por. J 17, 17)

Dopiero się zaczyna

2011-12-24T12:42:00.000-08:00

Max Thurian, współbrat brata Rogera ze wspólnoty Taize mówił, że nazywać Maryję Matką Boga to uznawać, że Bóg wcielił się całkowicie i realnie w nasze ciało. Bóg, który ulepił człowieka z prochu ziemi, można powiedzieć "własnoręcznie" nadał kształt ludzkiemu ciału, teraz sam je przybiera. To małe Ciałko, owinięte w pieluszki, ma nam uświadomić cielesność, a więc bliskość naszego Boga.

Św. Augustyn po swoim nawróceniu, zdziwiony tym, co odkrył, pisze w Wyznaniach: „We mnie byłeś, ale ja nie byłem w sobie, i na zewnątrz Cię poszukiwałem”. Dajmy się więc poprowadzić w tę Tajemnicę Wcielenia, która dzieje się w każdym z nas, wraz z doświadczeniem ciepła Miłości, nadającej sens każdej chwili chrześcijańskiego życia. Niech Wigilia będzie początkiem, a nie końcem świętowania, bo ono przecież dopiero się zaczyna...

Ten, za Którym idziemy

2011-11-02T13:15:00.000-07:00

2011-10-12T04:02:00.000-07:00

Gietrzwałd. 20 minut jazdy z Olsztyna. Przepiękne sanktuarium maryjne, w którym można przyjechać na modlitwę, rekolekcje a także różnego rodzaju spotkania. Tutaj co roku odbywają się
Ogólnopolskie Warsztaty Liturgiczno - Muzyczne.
W listopadzie odbędzie się XIII edycja warsztatów pod tytułem PIEŚNI O ANIOŁACH.

Podczas weekendowego spotkania (10-13 XI) będą towarzyszyli nam

Jako prowadzący zajęcia

ROBERT KOCHAN - Olsztyn
HUBERT KOWALSKI - Kraków
PIOTR PAŁKA - Kraków
KRZYSZTOF PODOLAK - Olsztyn
DANIEL SYNOWIEC - Warszawa

oraz jako prelegenci

Prof. Dr hab. MAREK DYŻEWSKI – Wrocław
O. NIKODEM KILNAR OSPPE – Częstochowa

Pozostałe informacje na stronie warsztatów

Chcemy być mocni w wierze

2011-10-05T01:15:00.000-07:00

Tydzień temu zmieniłam wspólnotę.
Mój nowy dom jest teraz w Olsztynie. Przepiękna okolica i ciepłe przyjęcie, którego doświadczyłam, złagodziło ból rozstania z Lublinem i odnajdywania miejsca w nowym środowisku.
Oto jak młodzież z Olsztyna przeżywała przygotowania do Madrytu. Podobny koncert, tym razem już ku umocnieniu doświadczenia Światowych Dni Młodzieży odbędzie się
w Mrągowie w najbliższa niedzielę 9 października.

Grupa muzyczna animująca spotkania nosi nazwę

MOCNI W WIERZE.

Poniżej możecie obejrzeć utwór finałowy tego modlitewno-muzycznego wydarzenia.

Mocni w wierze

2011-08-07T14:06:00.000-07:00

Madryt. Może spędzenie sierpnia na Południu nie było moim największym marzeniem, ale wierzę przecież, że moje życie nie należy do mnie i idę tam, gdzie zechce On. Jest to także moja osobista pielgrzymka wiary... a na tej drodze podtrzymuje mnie pamięć o pragnieniu Benedykta XVI:

Obecnie, w chwili kiedy Europa w szczególny sposób potrzebuje odnalezienia swoich chrześcijańskich korzeni, mamy spotkać się w Madrycie, podejmując temat: „Zakorzenieni i zbudowani na Chrystusie, mocni w wierze” (por. Kol 2, 7). Zachęcam Was do wzięcia udziału w tym wydarzeniu, tak ważnym dla Kościoła w Europie i dla Kościoła powszechnego. Pragnę, by wszyscy młodzi ludzie, zarówno ci, którzy podzielają naszą wiarę w Jezusa Chrystusa, jak i ci, którzy są niezdecydowani, wątpią lub nie wierzą w Niego, uczestniczyli w tym doświadczeniu, które może okazać się decydujące dla ich życia. To doświadczenie Jezusa Chrystusa, który powstał z martwych i żyje, i Jego miłości do każdego z nas.

Ósemeczka...

2011-08-06T05:26:00.000-07:00

Jak ktoś z Ósemeczką na pielgrzymi szlak pójść nie może, to często dojeżdża na trasie w takie szczególne miejsca, np. na wieczorny tymoteuszowy apel do Księżomierzy... jest to okazja spotkania "starych ósemkowiczów" i powitania nowych. I ja tam byłam a oto dowód: Galeria zdjęć

Plany na sierpień

2011-08-05T06:43:00.000-07:00

I tak zbliża się nasz wyjazd do Madrytu.

Obiecuję obszerną relację po powrocie.

Tymczasem w Warszawie siostry przygotowują się do letniej edycji Kursu Muzyki Liturgicznej.

Oto zwiastun:

www.kursmuzykiliturgicznej.blogspot.com

Zaczynamy 25-go

2011-07-21T13:47:00.000-07:00

W poniedziałek 25 lipca w Częstochowie zaczynamy trzydniowe spotkanie formacyjne dla tych, które chcą poznać i pogłębić naszą duchowość.

Jak rozwijać władze swojej duszy: umysł, wolę i serce; jak naśladować Jezusa, który jest Prawdą dla umysłu, Drogą dla woli, Życiem dla serca. Wciąż to odkrywam i dzielę się zawsze od nowa... I cieszę się, że wciąż są osoby, które chcą żyć tym darem, który przekazał nam nasz Założyciel...

Zapraszam. Jeszcze można dołączyć.

Szczegóły tutaj

Odpoczywam

2011-07-01T12:15:00.000-07:00

Ja jednak najbardziej odpoczywam w drodze. Szczególnie gdy jest nieco pod górkę :)

I kto by pomyślał, że moja mydelniczka potrafi robić takie zdjęcia!

widok z Rusinowej Polany

i z Gęsiej Szyi

Chochołowska

to też Chochołowska

i to też

to bez komentarza, zgadnijcie skąd robione

Jaworzynką do Murowańca

kaczki na Gąsiennicowym

z Gąsiennicowej na Kasprowy coraz gęstsza mgła

i ślisko, ale za to cudna zieleń

taka soczysta

Przez chwilę zastanawiałam się co dalej, deszcz pomógł mi podjąć decyzję

Pustynia

2011-06-12T12:09:00.000-07:00

Dlatego chcę ją przynęcić,

na pustynię ją wyprowadzić

i mówić jej do serca. (Oz 2, 16)

Skończyłam sesję i wyjeżdżam na rekolekcje. Czeka mnie pustynia. Wchodzę w nią wraz z Zesłaniem Ducha Świętego. Proszę o modlitwę. Jednocześnie obiecuję ją - bo przecież osobisty wysiłek współpracy z łaską zawsze jest budowaniem wspólnoty Kościoła. Uczę się, ze nawrócenie nie jest "poprawianiem się" ale powrotem do Pana. On w momentach samotności i ciszy pokazuje gdzie jestem i jak stamtąd wrócić do Niego. Bardzo pragnę aby wziął mnie na ramiona i przyprowadził z powrotem. Mnie - owcę beczącą w zaroślach codzienności.

Do Madrytu

2011-06-03T02:08:00.000-07:00

Na wyjazd na Światowe Dni Młodzieży można się jeszcze decydować. Jest coraz więcej chętnych, organizowane są nowe autokary. Nasz wyrusza z Puław (Duszpasterstwo Młodzieży Archidiecezji Lubelskiej) i jest w nim jeszcze kilka wolnych miejsc.

Zapraszamy!

Kontakt:
Ks. Michał Zybała, mlodepulawy@gmail.com
Trasa: 9-25 sierpnia 2011, Puławy - Paryż - Lourdes - Terrassa (pobyt w diecezji) - Barcelona - Madryt - Montserrat - Wenecja - Wiedeń - Puławy

Aż szkoda...

2011-05-19T13:58:00.000-07:00

...że już nie jestem juniorystką... no tylko zobaczcie!

W prezentacji wykorzystano utwór Zbigniewa Preisnera "Vivant!"
Przygotowanie: s. M. Aleksandra pd

Jestem cała Twoja

2011-05-01T06:45:00.000-07:00

Co mnie najbardziej dotknęło podczas liturgii beatyfikacji Jana Pawła II? Prostota świadectwa jego życia, jak zawsze. Benedykt XVI wspominał go podczas homilii w bardzo osobisty sposób: że będąc przy nim przez 23 lata coraz bardziej go podziwiał; podziwiał w nim głęboką duchowość i bogactwo intuicji; podziwiał sposób, w jaki się modlił: zanurzał się głęboko w swym spotkaniu z Bogiem, polecał zawsze tak wiele intencji ludzi, którzy go prosili o wstawiennictwo; podziwiał sposób przeżywania cierpienia, gdy Pan pozbawiał go stopniowo wszystkiego, ale on pozostał Skałą, dzięki głębokiej pokorze i zjednoczeniu z Chrystusem. Czy może być bardziej właściwy moment niż dziś, aby jak On zawierzyć się całkowicie Maryi? W Zgromadzeniu mamy zwyczaj odmawiania krótkiej modlitwy, którą Założyciel przejął od św. Ludwika Marii Grignon de Montfort - tę samą, z której Jan Paweł II zaczerpnął swoje zawołanie: TOTUS TUUS - cały Twój. Dzisiaj ze szczególna czułością modlę się tymi słowami: JA JESTEM CAŁA TWOJA I WSZYSTKO, CO POSIADAM, JEZU NAJMILSZY, OFIARUJĘ CI PRZEZ MARYJĘ, TWOJĄ NAJŚWIĘTSZĄ MATKĘ.

"Żywa Historia Zbawienia"

2011-04-30T11:36:00.000-07:00

Wyczekiwany dzień cudów

2011-04-29T07:21:00.000-07:00

Dzień ten to oczywiście najbliższa niedziela. Jestem pewna, że tego dnia Pan pozwoli Janowi Pawłowi II na wiele :) W każdym razie ja poprosiłam Go już o pewną łaskę i czekam z radością. Was też zachęcam do zawierzenia Boskiemu Mistrzowi przez wstawiennictwo nowego Błogosławionego. Wiele się tego dnia dokona! A dla mnie Niedziela Miłosierdzia to jeszcze jedna sposobność do dziękczynienia - w tamtym roku składałam w tę uroczystość śluby wieczyste, na zawsze zanurzając całe moje życie w Nim!

www.znajomapolonia.com

2011-04-29T06:56:00.001-07:00

„Wiele ojczyzn – katolickie wartości”

Takie hasło przyświeca powstałemu portalowi www.znajomapolonia.com - portalowi Polonii wierzącej, szukającej wartościowych znajomości. Znajomapolonia.com to serwis dla Polaków mieszkających poza granicami kraju – w Wielkiej Brytanii, Austrii, Irlandii, Niemczech i wszystkich innych krajach świata – którzy starają się żyć wedle wartości proponowanych przez Kościół Katolicki. I to właśnie go odróżnia od innych portali społecznościowych. Zrzesza on bowiem emigrantów z całego świata, którzy – mimo iż oddaleni czasem o setki mil od swojego rodzinnego domu, przyjaciół i ojczystej mowy – starają się nie tracić kontaktu ze źródłami własnej tożsamości, które tkwią przede wszystkim w wierze katolickiej – niezbywalnego składnika definicji tego, kim jesteśmy jako naród.

Serwis posiada również własnego duszpasterza. Jest nim ksiądz Andrzej Wyrostek z Rapid City w USA, z którym, m.in. na forum portalu, można komunikować się po polsku i po angielsku. Nie jest to bynajmniej rodzaj wirtualnej parafii. Ksiądz Andrzej zawsze służy dobrą radą użytkownikom portalu, nieraz na forum podejmuje dyskusję na tematy budzące niemało kontrowersji (aborcja w Anglii, in vitro).

„Podążamy za słowami Jana Pawła II”

Portal www.znajomapolonia.com ma naprawdę ważne cele do zrealizowania – zrzesza ludzi i ewangelizuje w myśl słów Jana Pawła II, który w Internecie widział przestrzeń pobudzająca Kościół do wykorzystania potencjału nowych technologii dla głoszenia Dobrej Nowiny. „Możemy pomóc innym odnaleźć prawdziwe wartości jak Miłość czy Przyjaźń” – mówi Kamil Orzeł, pomysłodawca i twórca portalu. – „Dzięki naszej pracy dajemy szansę na znalezienie męża lub żony, na założenie prawdziwej szczęśliwej rodziny. Tym, którzy już są w związkach, możemy pomóc znaleźć przyjaciół, grupę ludzi, dzięki której łatwiej im będzie w codziennym życiu na obczyźnie. Najważniejsze natomiast jest to, że podążamy za słowami Jana Pawła II, który w Internecie (o ile będzie się z niego korzystać rozważnie, z pełną świadomością jego zalet i wad) widział narzędzie ewangelizacji. Poprzez dawanie możliwości rozwoju zdrowych i dobrych relacji międzyludzkich oraz proponowanie odpowiednich materiałów na serwisie prowadzimy tych ludzi do Boga – to jest główny powód, dla którego zdecydowaliśmy się stworzyć takie miejsce w sieci”.

Oto nadchodzą święta paschalne...

2011-04-21T03:16:00.000-07:00

W sakramencie Eucharystii Jezus odnawia swoja śmierć już bez bólu i krwi, ale w sposób bezkrwawy, ponieważ istota ofiary zbawczej jest wewnętrzna i duchowa. Jest nią GOTOWOŚĆ do oddania siebie aż do końca i w każdej chwili. Dzięki swojemu Zmartwychwstaniu Jezus odnawia swoją Ofiarę Krzyża w każdej Eucharystii, a jest to ofiara przede wszystkim dla Ojca. W swojej książce "Eucharystia - nasze uświęcenie. Tajemnica Wieczerzy Pańskiej" ojciec Cantalamessa pisze, że w każdym "łamaniu chleba", gdy kapłan łamie Hostię, dzieje się tak, jakby na nowo zostało rozbite alabastrowe naczynie człowieczeństwa Chrystusa, a woń Jego posłuszeństwa wznosi się do Ojca, by wzruszyć Jego serce.

I tak łączą się te trzy dni Triduum Paschalnego w jedną Tajemnicę, której na imię ŻYCIE. Życzę wszystkim czerpania tego ŻYCIA pełnymi garściami, pełnym sercem, zawsze, wszędzie i za darmo.
Jezus Żyje!

Kurs Muzyki Liturgicznej

2011-04-15T11:55:00.000-07:00

Zapraszam do odwiedzenia bloga stworzonego dla potrzeb Kursów Muzyki Liturgicznej organizowanych przez nasze siostry. Będą tam zamieszczane wszystkie informacje i materiały, a także fragmenty zajęć w różnych formach. Na razie trwają zapisy na sesję letnią oraz roczną 2011/2012.

kursmuzykiliturgicznej.blogspot.com

ps. co do prawka to proces zdawania okazał się bardziej złożony niż myślałam, ale w końcu musi się udać :)

Egzamin na prawko ;)

2011-04-06T01:20:00.000-07:00

Dziś podchodzę do egzaminu na prawo jazdy. Po raz pierwszy ;) Tata powiedział, żebym się nie martwiła, bo to oni muszą stanąć na wysokości zadania, aby od razu rozpoznać we mnie przyszłego orła kierownicy.

Od kilku dni powtarzam w myślach różne zadania manewrowe. Kiedy wczoraj podczas adoracji, odmawiając różaniec zapowiedziałam sobie w myślach "tajemnica trzecia - zawracanie na skrzyżowaniu", zrozumiałam że ze mną już nie za dobrze i w sumie cieszę się, że to już dzisiaj. Najbardziej boję się cofania po łuku. Drżyjcie pachołki!

33-cia rocznica SSP

2011-02-22T06:08:00.000-08:00

Dziś obchodzimy 33-cią rocznicę odrodzenia
Towarzystwa Świętego Pawła w Polsce.
Polska wspólnota Braci jest obecna w internecie
za pośrednictwem swojej strony dokładnie 10 lat.
www.paulus.org.pl

Dzień skupienia odwołany

2011-02-17T02:25:00.000-08:00

Dzień skupienia przewidziany w sobotę 19 lutego zostaje odwołany z powodu pogrzebu śp. arcybiskupa Józefa Życińskiego.

Najbliższy dzień skupienia 12 marca, zapraszam też na rekolekcje studenckie 26 lutego - 2 marca w Częstochowie, jeszcze można się zgłaszać.

Ja też

2011-02-10T02:12:00.000-08:00

Prześladowani i zapomniani. Raport PKWP.

2011-01-31T06:03:00.000-08:00

31.01.2011 Raport PKWP: Co roku 200 mln chrześcijan jest brutalnie prześladowanych. Nie bądź obojętny!

Po raz trzeci ukazuje się w Polsce raport o prześladowaniach chrześcijan. W co trzecim kraju brak pełnej wolności religijnej. 200 milionów chrześcijan rocznie jest krwawo i brutalnie prześladowanych - alarmuje Pomoc Kościołowi w Potrzebie.

„Wydawanie raportu wpisuje się w nasza misję, jaką jest pomaganie Kościołowi wszędzie tam, gdzie z różnych powodów nie może on swobodnie pełnić swojej posługi" - wyjaśnia ks. dr Waldemar Cisło, dyrektor sekcji polskiej Pomocy Kościołowi w Potrzebie. „Nie wolno nam być obojętnymi na prześladowanie i zabijanie naszych sióstr i braci!" - apeluje.

„W ponad 70 krajach świata dochodzi do dyskryminacji chrześcijan ze względu na wyznawanie Jezus Chrystusa. Oznacza to, że w co trzecim kraju brak pełnej wolności religijnej. 200 milionów chrześcijan rocznie jest krwawo i brutalnie prześladowanych", tłumaczy dr Tomasz Korczyński, redaktor raportu.

Raport „Prześladowani i zapomniani. Raport o prześladowaniach chrześcijan w latach 2009-2010" ma przełamać stereotypowe wyobrażenie, że prześladowanie chrześcijan wiążą się wyłącznie z zamierzchłymi czasami Cesarstwa Rzymskiego. „Publikacja jest też swego rodzaju wyrzutem sumienia dla ludzi cywilizacji Zachodu, cywilizacji stworzonej na wartościach chrześcijańskich. Mieszkańcy tego świata, dziś syci i samozadowoleni zapominają o losie uciskanych sióstr i braci w Chrystusie Panu" - uważa ks. prof. Tadeusz Bąk, dyrektor Instytutu Socjologii UKSW.
Możemy pomóc chrześcijanom, mówiąc o ich cierpieniach i prześladowaniach, przez modlitwę i wsparcie materialne - przekonuje Stowarzyszenie Pomoc Kościołowi w Potrzebie. Każdego 14 dnia miesiąca można się włączyć w szczególną modlitwę za prześladowanych.

RAPORT DOSTĘPNY W SPRZEDAŻY: http://www.pkwp.org/oferta/ksiazki/?page_34289=4

Kurs liturgiczny

2011-01-26T02:45:00.000-08:00

Miłość nigdy nie ustaje... Krzysztof Kolberger

2011-01-11T12:02:00.000-08:00

Skoro wiemy od urodzenia niemalże, nie dosłownie, ale powiedzmy tak w przenośni, że umrzemy - to właściwie... Po co żyć? Pracuję nie mniej, niż pracowałem przed zeszłoroczną operacją, a może nawet więcej... Co więcej! Pracuję ze świadomością, że nie należy robić rzeczy byle jakich, że nie wolno marnować czasu i że to jest niezwykłe doświadczenie. [...] Nagle czas nabiera... Staje się niezwykle cennym kruszcem, ponieważ nie wiemy, ile go jeszcze mamy.

Fragment wypowiedzi Krzysztofa Kolbergera z wywiadu przeprowadzonego przez Aleksandrę Iwanowską, "K. Kolberger, Przypadek nie-przypadek. Rozmowa między wierszami księdza Jana Twardowskiego", Edycja Świętego Pawła, Częstochowa 2007. Za: www.deon.pl

Nikt nikogo nie stratował

2011-01-10T12:22:00.000-08:00

Siedziałam na halach, przechodziłam przez kordony młodych ludzi rozdających posiłki, wsiadałam i wysiadałam z wielojęzycznym tłumem z metra. W jaki sposób te 30 tys. ludzi naraz udało się ujarzmić, jak się to stało, że byli posłuszni? Kiedy trzeba było śpiewać, śpiewali. Kiedy był czas milczenia, MILCZELI. 30 tys młodych na hali utrzymywało kilka minut zupełnej ciszy! I to kilka razy dziennie. Czy to możliwe? Czy nie tu właśnie powinny się znaleźć media z całej Europy: flesze, kamery, mikrofony?! 30 tys. młodych modliło się o pokój. A przecież młodzież taka zła dzisiaj :) Gdzie były media?! No dobrze. Raz widziałam busik stacji TV, to było jak przyjechaliśmy na Ahoy. Miał dziwnie znajomy napis: TVP1 :) A reszta? No tak. Nikt nikogo nie stratował, nie było żadnego skandalu, nikt nikogo nie szokował obscenicznością. Było normalnie. Ci ludzie byli normalni i zachowali się normalnie. Nie przyjechali ani wyładować agresji, ani krzykliwie zaznaczyć swojej "inności". Przyjechali spotkać się ze sobą i pomodlić razem. A to takie niemedialne...

Ut unum sint - refleksja po spotkaniu Taize

2011-01-06T12:45:00.000-08:00

Myślę o drodze ekumenizmu… Po powrocie z Taize czytam i zastanawiam się nad tym wszystkim. Można w Internecie znaleźć wypowiedzi katolików krytykujące takie spotkania ekumeniczne, jako wchodzenie w dialog z „heretykami” prowadzące do utraty własnej tożsamości. Swoją drogą ciekawe, czy autorzy takich wypowiedzi czytali encyklikę Ut unum sint lub pamiętają, że dialog ekumeniczny był Janowi Pawłowi II tak drogi, że uczynił go jednym z priorytetów swojego pontyfikatu.

Jednak sięgnęłam po powrocie z Rotterdamu po tę encyklikę, żeby znaleźć w niej odpowiedź na powstałe we mnie pytania. Dlaczego uważam, że takie spotkania mają sens? W numerze 21 znalazłam słowa:

Miłość jest najgłębszym, życiodajnym nurtem procesu zjednoczenia. Miłość ta znajduje najpełniejszy wyraz we wspólnej modlitwie. Sobór nazywa modlitwę duszą całego ruchu ekumenicznego, gdy jednoczą się w niej bracia, między którymi nie ma doskonałej komunii. Jest ona „nader skutecznym środkiem uproszenia łaski jedności”, jest „podkreśleniem więzów, które dotąd łączą katolików z braćmi odłączonymi”. Nawet gdy nie jest to w znaczeniu formalnym modlitwa o jedność chrześcijan, ale w innych intencjach, na przykład o pokój, modlitwa staje się sama z siebie wyrazem i potwierdzeniem jedności. Poprzez wspólną modlitwę chrześcijan sam Chrystus zostaje zaproszony do wspólnoty modlących się: „gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich” (Mt 18, 20).Gdy chrześcijanie modlą się razem, wówczas cel, jakim jest zjednoczenie, wydaje się bliższy.

Rzeczywiście, młodzi z Europy zgromadzili się na modlitwie w Rotterdamie właśnie na modlitwie o pokój. Mimo, że nie było między nami „doskonałej komunii”, którą daje jedynie EUCHARYSTIA. Choć wyrazem braterstwa było wypowiadana modlitwa Ojcze Nasz - przez nas wszystkich, przez 30 tysięcy ludzi, w różnych językach, w tym samym czasie, trzy razy dziennie. Wezwanie do odmawiania jako dzieci Boże Modlitwy Pańskiej znalazłam w 26 numerze encykliki.

Tak… podczas spotkania tak bardzo brakowało mi wspólnej Eucharystii. Mimo wspaniałego skupienia i naprawdę wielkiego zaangażowania młodych ludzi wszystkich wyznań podczas liturgii słowa i medytacji, prawdziwą jedność odczułam dopiero podczas Eucharystii dla Polaków, którą sprawowali nasi polscy biskupi. Przypomniało mi się wydarzenie z Emaus: uczniowie nie poznali Jezusa nawet gdy wyjaśniał im pisma (można powiedzieć: prowadził im medytację biblijną), ale dopiero po łamaniu Chleba. Wtedy otworzyły im się oczy. Oczywiście tam, gdzie byliśmy, zbieraliśmy się w małych grupkach wokół naszych kapłanów, my – katolicy z Polski, Włoch, Niemiec – by wspólnie celebrować codzienną ofiarę eucharystyczną. W numerze 45 Ut unum sint Jan Paweł II z mocą podkreśla:

…nie jest jeszcze możliwe wspólne sprawowanie tej samej liturgii eucharystycznej. Mimo to gorąco pragniemy odprawiać razem jedyną Eucharystię Chrystusa i to pragnienie już staje się wspólnym uwielbieniem i wspólną modlitwą błagalną. Razem zwracamy się do Ojca i czynimy to coraz bardziej „jednym sercem”. Czasem wydaje się, że bliska jest już chwila, kiedy będzie można ostatecznie przypieczętować tę „realną, choć jeszcze niedoskonałą” komunię. Czy sto lat temu byłoby to w ogóle do pomyślenia?

No właśnie, mimo, że „doskonała komunia” nie jest jeszcze możliwa, czy byłoby wcześniej możliwe, byśmy przynajmniej spotykali się razem, bez życzenia sobie nawzajem śmierci? Dobrze pamiętam z historii lekcje o wojnach religijnych. Gorąco więc pragnę, podzielając szaloną nadzieję Jana Pawła II, że dojdziemy w końcu do sprawowania wspólnej Eucharystii. Obyśmy zdążyli przed powtórnym przyjściem Pana. Oby spełniło się Jego pragnienie jedności i by mógł to zobaczyć, gdy powtórnie przyjdzie w chwale…

My, Rodzina Świętego Pawła, „narodziliśmy się z Hostii”, z eucharystycznego doświadczenia naszego Założyciela. Dlatego tak bardzo gorąco pragniemy, aby Eucharystia stała się źródłem i szczytem całej wspólnoty chrześcijan, czyniąc ją jednym i niepodzielonym Mistycznym Ciałem Chrystusa.

79 numer encykliki wyznacza jasno tożsamość Kościoła w dialogu ekumenicznym:

Już teraz można wskazać zagadnienia, jakie należy pogłębić, aby osiągnąć prawdziwą zgodność wiary:

1. relacje między Pismem Świętym, najwyższym autorytetem w sprawach wiary a świętą Tradycją — nieodzowną interpretacją słowa Bożego;

2. Eucharystia, sakrament Ciała i Krwi Chrystusa, ofiara uwielbienia składana Ojcu, pamiątka ofiary i rzeczywista obecność Chrystusa, uświęcające wylanie Ducha Świętego;

3. Święcenia — pojmowane jako sakrament — do potrójnej posługi episkopatu, prezbiteratu i diakonatu;

4. Magisterium Kościoła, powierzone Papieżowi i Biskupom w komunii z nim, rozumiane jako sprawowana w imię Chrystusa władza i odpowiedzialność za nauczanie i zachowanie wiary;

5. Maryja Dziewica, Matka Boża i Ikona Kościoła, duchowa Matka, która wstawia się za uczniów Chrystusa i całą ludzkość.

Benedykt XVI kontynuuje drogę ekumeniczną Jana Pawła II, tęskniąc także za wspólnie sprawowaną Eucharystią. W najnowszej Adhortacji Verbum Domini, w punkcie 46 dotyczącym Słowa Bożego i ekumenizmu czytamy:

Nabożeństwa te służą sprawie ekumenizmu, a gdy są przeżywane zgodnie z ich prawdziwym znaczeniem, są ważnymi chwilami autentycznej modlitwy, w której można prosić Boga o przyśpieszenie nadejścia upragnionego dnia, w którym wszyscy będziemy mogli przystąpić do tego samego stołu i pić z jednego kielicha.

Wspomnienia z Taize

2011-01-04T01:50:00.000-08:00

Zapraszam do
galerii zdjęć
refleksji po jednym ze spotkań

oraz do
relacji z przebiegu spotkania

I jeszcze polecam:
link do zdjęć z Taize

"Magia" Świąt?!

2010-12-23T12:52:00.000-08:00

Boże Narodzenie to nie jest "czas spełnienia marzeń". Jeśli jesteś dzieckiem, to jeszcze możesz zatrzymać się na tym wymiarze "czarodziejskości": prezentów, światełek, niespodzianek... gdy wszystko jest "inaczej niż zwykle". Ale jeśli nigdy nie przekroczysz tego progu, nie sięgniesz wgłąb?

Boże Narodzenie to nie jest "czas spełnienia marzeń", to jest czas spełniania obietnic Boga. Ale żeby dostrzec spełnianie się Bożych obietnic, trzeba je znać i być gotowym na ich przyjęcie. Jeśli mam głowę zapełnioną i serce zajęte czymś innym, pozostaję na poziomie "czaru" i "magii", na czym korzystają chyba tylko domy handlowe. Wszystko pryśnie jak bańka mydlana już za dwa dni, a więc wtedy, gdy właśnie ma się rozpocząć radość i delektowanie się Tajemnicą... Pozostaje tylko zmęczenie i rozczarowanie, w miejsce przyjęcia całym sobą Nowego Życia.

Od kilku lat, odkąd odkryłam tę tajemnicę wewnętrznego świętowania, przechodzę od oczekiwania na "spełnienie marzeń" do otwierania się na "spełnienie Bożych obietnic". Bóg wypełnia je we mnie... Sobą.

Rozwijając temat zapraszam na: pojedynek między bałwanami a Bogiem

Grudniowy dzień skupienia

2010-12-19T02:22:00.000-08:00

… Anioł pojawił się w najbardziej newralgicznym momencie. Wywrócone całe życie. Co się działo między tymi dwojga? Przed Józefem próba zaafrontowania tego bałaganu. Miriam nie będzie taką żoną, do której będzie miał pełne prawo, ale towarzyszką życia, z dzieckiem jednym i to na dodatek nie jego. Nie będzie miał domu pełnego dzieci. W Izraelu to nie był wzór mężczyzny. To, co się stało, pozostanie dla niego zawsze tajemnicą. Czy musiał zrezygnować z tego i narazić się może wielokrotnie w ciągu życia na drwiny lub co najmniej na oznaki lekceważenia? Józef to przyjął i uwierzył, że to wszystko ma sens, w imię miłości do Pana i Jego Woli. W oczach ludzi niespełniony jako mąż i ojciec, zaryzykował wszystko, by powiedzieć Bogu TAK. Zgodzić się na najbardziej nieprawdopodobne propozycje i rozwiązania...

Podczas lectio divina z dzisiejszej Ewangelii oraz słuchając homilii (z której kilka myśli zdążyłam zapisać i cytuję powyżej) przyglądałyśmy się niezwykłemu powołaniu Józefa. Potem tak, jak zapowiadał temat dnia skupienia, przeszłyśmy historię Mojżesza, i przyjrzałyśmy się cechom jego osobistego powołania, wątpliwościom, próbom wiary, wewnętrznym walkom i szczególnej przyjaźni z Panem.

W styczniu przyjdzie czas na spotkanie z prorokami: Izajaszem, Jeremiaszem, Ezechielem, Ozeaszem, Amosem... jak współpracowali z łaską, co Bóg mówi do nas przez te ludzkie historie, wiecznie żywe? Będzie z nami szczególny gość, który wprowadzi nas w tajemnice Biblii.

Zapraszam!

Rekolekcje

2010-12-13T13:46:00.000-08:00

Oto wspomnienia z tegorocznych rekolekcji
dla licealistek i studentek

oraz zwiastun następnych.

Zapraszam!

Więcej na www.smallbluehouse.blogspot.com

Jest Niepokalanym Poczęciem

2010-12-07T05:23:00.000-08:00

Już dwa miesiące minęły odkąd Ojciec Święty Benedykt XVI wydał Adhortację Apostolską o Słowie Bożym w życiu i misji Kościoła VERBUM DOMINI. Polecam na jutrzejszą uroczystość lekturę dwóch punktów z tego dokumentu: 27 i 28. Mówią one o związku Maryi ze Słowem Bożym

Ona od zwiastowania

aż po zesłanie Ducha Świętego

jawi się nam jako niewiasta

w pełni gotowa do pełnienia woli Bożej.

Jest Niepokalanym Poczęciem Ta,

którą Bóg napełnił łaską (por. Łk 1, 28),

uległa w sposób bezwarunkowy

słowu Bożemu (por. Łk 1, 38).

Jej i nasz związek ze Słowem będzie przedmiotem rozważań podczas rekolekcji dla licealistek i studentek. Rzetelnie przygotowane pod względem treści i dające czas na modlitwę w różnych formach - jak zwykle zapraszam: 25-29 I Warszawa lub 26 II - 2 III Częstochowa

Adwentowo

2010-12-06T12:30:00.001-08:00

Tuż przed rozpoczęciem Adwentu, na dniu skupienia dla studentek, mówiłyśmy o Abrahamie, o jego próbach wiary. Teraz w Niedzielę miałam spotkanie ze studentami na temat misji kobiety w Kościele. Podkreśliłam tę kobiecą naturalna skłonność do wchodzenia w sferę ducha i wprowadzania w nią innych, do budowania relacji z Bogiem takich osobowych, intymnych. Swoją drogą, ksiądz z duszpasterstwa powiedział fajne kazanie o konieczności odkłamania siebie pogrążonych w natłoku informacji, o powrocie do Prawdy. Prawdy także o tym, że jakieś mgliste wspomnienie "jak kiedyś mocno wierzyłem", nie wystarcza, jeśli to już tylko przeszłość.

Tak... tegoroczny Adwent przeżywam jako powrót do WIARY.
Wiary w żywą obecność Boga który jest i działa... Niby prosta rzecz, taka oczywista; a tyle we mnie racjonalizmu i chęci trzymania wszystkiego w swoich rękach. Czasem łapię się na tym, że łatwiej mi się mówi na tematy społeczne czy psychologiczne niż duchowe. Wstydzę się powiedzieć, że czegoś nie da się wytłumaczyć, że to można tylko przyjąć, że to jest przestrzeń wiary... chcę mieć odpowiedź na każde pytanie, zarówno to postawione sobie samej jak i to zadane przez innych.

No więc wracam. Abraham i Maryja towarzyszą mi w tym powrocie. Nie da się iść ani naprzód ani wgłąb bez odwagi przyjęcia Tajemnicy.

"Bo to, co zrozumiałeś, to już nie jest Bogiem" (Ks. Jan Twardowski)

Chiara "Luce" Badano

2010-11-17T07:06:00.001-08:00

Przedwczoraj wieczorem byłam na spotkaniu studentów z członkami ruchu Focolari. Przedstawili oni film o pierwszej błogosławionej należącej do ruchu. Zrobił na mnie wielkie wrażenie. Film niedługo ukaże się w wersji polskiej.
Chiara 25 września 2010 . Zwykła-niezwykła nastolazostała beatyfikowanatka. Nie chciała być duchową analfabetką.
W wieku 12 lat, 27 listopada 1983 roku, pisze do Chiary Lubich, założycielki Focolari: "Odkryłam, że Jezus opuszczony jest kluczem do jedności z Bogiem i chcę Go wybrać jako mojego jedynego Umiłowanego i przygotować się na Jego przyjście. Wybierać Go!".

W wieku 17 lat, podczas gry w tenisa, przewróciła się i poczuła ostry ból, który nie ustępował przez kilka dni. Wkrótce zbadał ją lekarz i wykryto u niej raka kości. Postępująca choroba postawiła ją w konieczności licznych hospitalizacji i w obliczu narastającego bólu. Dziewczyna zaczyna powtarzać: - To dla Ciebie Jezu, jeśli tego chcesz, zrobię to!
Sama Chiara w końcu zaczyna… cieszyć się ze swojej choroby. - Choroba przyszła w odpowiedniej chwili, ponieważ zaczęłam się "gubić". (…) Nie potraficie sobie wyobrazić, jaki mam dzisiaj kontakt z Bogiem… Tę chorobę Jezus dał mi w odpowiedniej chwili, zesłał mi ją, abym na nowo Go odnalazła – pisała w swoim dzienniku.
Starała się przygotować na śmierć nie tylko siebie, ale też swoich bliskich. - Nie płaczcie nade mną. Ja idę do Jezusa. Na moim pogrzebie nie chcę ludzi płaczących, lecz głośno śpiewających – miała napominać. Sama przygotowywała się na to jak na uroczystość zaślubin- Kiedy mnie ubierzesz, musisz powiedzieć trzy razy: “Teraz Chiara widzi Jezusa” – instruowała swoją matkę, jeszcze zanim odeszła.
Zmarła 7 października 1990 roku. - Bądź szczęśliwa, bo i ja jestem szczęśliwa – powiedziała do matki.

"Młodzi są przyszłością; ja nie mogę już biec, ale chciałabym przekazać im pochodnię, jak na olimpiadzie. Młodzi mają jedno życie i warto przeżyć je dobrze!"

Powyższy tekst to fragment artykułu Marty Brzezińskiej "Bóg zabrał mi nogi, ale dał mi skrzydła..." zamieszczonego na portalu Fronda.pl.
Więcej informacji: www.chiara.luce.focolare.pl

Kiedy oglądałam film, kilkakrotnie przyszła mi na myśl historia warszawskiej ewangelizatorki Moniki Brzozy. Od wielu lat była zaangażowana w ewangelizację na juwenaliach, uliczną na Starówce, w szkołę nowej ewangelizacji, była założycielką portalu www.jezus.waw.pl. Na stronie www.pluswarszawa.pl można posłuchać jej archiwalnego świadectwa. 29 października po długiej chorobie Monika odeszła do Pana. „Ja nie umieram. Ja wchodzę w Miłość” -napisała Monika Brzoza w swoim ostatnim liście. Jej życie było świadectwem ufności w miłosierdzie Boże. 3 listopada w Kościele św. Jakuba na Ochocie odbyła się msza pogrzebowa. Monika zmarła w opinii świętości. Klikając na zdjęcie wejdziesz na blog s. Miriam, która daje osobiste świadectwo spotkania z nią.

Październikowy dzień skupienia

2010-10-25T00:59:00.000-07:00

W sobotę odbył się kolejny dzień skupienia dla dziewczyn.

Na podstawie dwóch pierwszych rozdziałów Księgi Rodzaju

szukałyśmy odpowiedzi na pytanie:

Kim jestem jako stworzenie, człowiek, kobieta?

Rozmawiałyśmy o tym, jakie są główne cechy stwarzania, cechy relacji Boga i stworzenia, Boga i człowieka. Co różni ujęcie biblijne od mitologii starożytnych współczesnych Biblii, to relacja osobowa, intymna, indywidualna; stworzenie na obraz i podobieństwo, stworzenie do relacji, do wspólnoty, stworzenie do miłości (nie do wojny ani niewolniczej pracy w służbie bogom). Bóg jest porównany wielokrotnie w Biblii do garncarza: nie uprawia produkcji seryjnej, tworzy każdego indywidualnie, z precyzją, pieczołowicie i uważnie, kształtuje z czułością i zawsze z innym ładunkiem uczuć; wszystko przygotowuje dla człowieka, który ma odtąd panować, czyli rozporządzać, wykorzystywać, przetwarzać, czynić ziemię poddaną - dla dobra.

Kim więc jestem? Podczas adoracji mogłyśmy w ciszy serca usłyszeć echo rozważanego Słowa:

Jestem umiłowana
Jestem dla wspólnoty (podobny Nam, nie Mi)
Dla zjednoczenia z Bogiem
Dla relacji bliskich, intymnych, tworzących siebie nawzajem
Dla rozwijania się, tworzenia, czynienia sobie ziemię poddaną
Dla upiększania świata, twórczości, piękna, kultury
Dla współgrania z naturą
Dla zarządzania stworzeniem (panowania nad nim, ale nie bezkarnie)
Jestem dobra i chciana
Jestem istotą żywą: stworzona do życia i do przekazywania życia

Przeżyłyśmy też wspólne Lectio divina z Ewangelii niedzielnej: o modlitwie faryzeusza i celnika. Dotknęłyśmy tematu związanego z postawą faryzeusza: myślenie o sobie w kategoriach „jestem lepszy od…”, stawianie siebie obok Boga, wyżej od innych, zafałszowany obraz siebie. Co jest w moim życiu motorem napędzającym pychę w sferze duchowej – jakie wydarzenia spowodowały we mnie zaniżony/zawyżony obraz siebie.

Podczas modlitwy Psalmem 139 powierzałyśmy i przyjmowałyśmy siebie jak dziecko, bez zakłamanej samowystarczalności.

Następny dzień skupienia 20 listopada.

Temat: Historia Abrahama i Sary.

Budowanie relacji z nieznajomym Bogiem i próby wiary.

Tymoteusz

2010-10-22T12:53:00.000-07:00

Dzisiaj w Rodzinie Świętego Pawła obchodzimy wspomnienie błogosławionego Tymoteusza Giaccardo, pierwszego paulisty i najbliższego współpracownika naszego Założyciela.

To właśnie jemu Alberione powierzył opiekę duchową nad powstającym Zgromadzeniem Uczennic Boskiego Mistrza. Ks. Tymoteusz był przekonany o tym, że Pan chce abyśmy były obecne w Kościele, a nasza misja jest bardzo potrzebna na te czasy. Wobec wielu trudności związanych z zatwierdzeniem naszego Zgromadzenia, zdecydował się poświęcił życie za to, żebyśmy mogły istnieć. Pan przyjął jego ofiarę, a nam dał znak, że to rzeczywiście było "oddanie życia za nas" - kilka dni przed śmiercią, w dniu, w którym ks. Tymoteusz odprawił ostatnią mszę świętą, Pius XII zatwierdził nasze Zgromadzenie! Było to 12 stycznia 1948 roku. A dlaczego wspominamy go 22 października? W roku 1989 Jan Paweł II beatyfikował go i ustanowił jego wspomnienie liturgiczne właśnie tego dnia. W ten sposób co roku przypominamy sobie, jak jesteśmy chciane i kochane przez Boskiego Mistrza - aż do ofiary z życia, i to życia Kapłana.

Dokarmianie łazienkowych gryzoni

2010-10-19T11:22:00.000-07:00

Dobrze jest czasem wspólnie dać nogę z domu i przez pół niedzieli buszować w jesiennych liściach, szczególnie jeśli owe liście do buszowania znajdują się w tak uroczym miejscu jak Łazienki.

Na zdjęciach typowa sceneria Łazienek w wydaniu jesiennym. Ta większa fotka przedstawia na przykład okazy zwierzyny parkowej, w składzie: 1 wiewiórka i 4 pingwiny. Żartuję.

Przy okazji teologiczno-egzystencjalna refleksja liściowa: opadające liście jak powszechnie wiadomo zwiastują jesień. W kontekście życia jesień oznacza jego zmierzch; mówi się „jesień życia”, gdy chce się użyć bardziej poetyckiej formy niż „starość”. Każda pora roku jest częścią procesu ŻYCIA, nawet gdy ten proces (w przypadku przyrody – raz do roku) przechodzi przez śmierć. Dzięki naturze łatwiej mi zrozumieć (i uwierzyć), że śmierć jest częścią życia, jest jego etapem; jest przejściem z jednej jego części do drugiej. Wiara daje nam tę świadomość, że ta druga część jest nawet lepsza, pełniejsza. I tak się już refleksyjnie zrobiło jak przed 1 listopada…

Różaniec

2010-10-04T03:09:00.000-07:00

Nasza wspólnota ofiarowała październikową modlitwę różańcową w intencji zaproponowanej przez Gościa Niedzielnego (nr 38/2010) - za osoby przeżywające tzw. syndrom postaborcyjny.

Marcin Jakimowicz pisząc o filmie Lecha Dokowicza Syndrom, proponuje

by w październiku modlitwy różańcowe ofiarować w intencji osób dotkniętych syndromem postaborcyjnym. „Bez skruchy i powrotu do Boga życie wieczne setek tysięcy osób uwikłanych w zabicie dzieci nienarodzonych jest zagrożone” – przypominają autorzy filmu. – „Prośmy, by osoby te mogły otworzyć się na nieskończony ocean Bożego miłosierdzia”. W tej intencji modlić się będą nie tylko czytelnicy Gościa Niedzielnego, ale i wszystkie klasztory kontemplacyjne nad Wisłą.

Termin premiery filmu nie jest przypadkowy. Październik to miesiąc Różańca. „Ci, którzy będą gorliwie odmawiali Różaniec, otrzymają wszystko, o co poproszą” – usłyszał od samej Maryi błogosławiony Alanus de la Roche. A zatem: różańce w dłoń!

Powakacyjne podsumowania

2010-09-30T11:09:00.001-07:00

Oaza, pielgrzymka, rekolekcje biblijno-ikonograficzne, festiwal piosenki pielgrzymkowej, pierwsze spotkanie popielgrzymkowe, i pierwszy dzień skupienia dla dziewczyn, i trochę czasu na wypoczynek, który spędziłam w ciekawym miejscu i z ciekawymi ludźmi. Tak w telegraficznym skrócie upłynęły mi wakacje. A teraz? Idę sobie dalej, innym tempem i w innej formie, ot, duszpastersko-studencko…

A jednak patrzę na chwilę wstecz, żeby jeszcze raz ogarnąć ten czas spojrzeniem i podziękować. Bo wdzięczność jest pamięcią serca. Największe moje wakacyjne odkrycie: oaza. Ruch Światło- Życie, cudowna formacja, sposób by we wspólnocie przeżyć od początku swoje chrześcijaństwo. Już pojawiły się w moim życiu konkretne owoce tego mojego zaprzyjaźnienia się z Ruchem. A co mi najbardziej zapadło w pamięć? Jako animator byłam zaproszona kilka razy do dawania świadectwa. I odkryłam moc dzielenia się, głoszenia obecności Jezusa w moim życiu dla uwielbienia Go i umocnienia innych.

Potem była pielgrzymka, nasza ósemeczka, czyli grupa prowadzona przez Paulistów. Mamy wspólnego założyciela, charyzmat, dlatego wspieramy się nawzajem w różnych inicjatywach (to tak jakby ktoś jeszcze nie wiedział, dlaczego akurat z ósemką szłam). W tym roku w klimacie Lednicy – rekolekcje w drodze głosił nam ojciec Jan Góra. A teraz pozostaje nasłuchiwać echa naszej wędrówki na spotkaniach

popielgrzymkowych – obok zamieszczam zdjęcia zdjęć, czyli cośkolwiek z wystawy zrobionej przez młodzież jak co roku na pierwsze spotkanie. A kontynuacją tegorocznych rekolekcji w drodze są ponadto piątkowe wieczory biblijne u Braci. Czasem będę wpadać, jeśli czas pozwoli.

I jeszcze coś o rekolekcjach i dniach skupienia, czyli o tym, czym się pasjonuję wkładając w to całe serce. Pisałam o tym już wcześniej, chcę tylko jeszcze raz zadziwić się działaniem Pana i uporem, z jakim młodzi Go poszukują… Jak dobrze, że to dopiero początek. Przede mną pracowity rok, jeśli Mistrz pozwoli swojej uczennicy choć trochę Mu towarzyszyć. Po co? Chyba tylko po to, by z rozdziawioną buzią patrzeć na cuda Jego miłości…

Acha. No i mój brat się ożenił. A ja mam wspaniałą bratową i w ogóle jestem dumna. I bardzo ich wspieram w początkach tworzenia rodziny.

No i przybyło mi intencji do modlitwy. A także po to przecież jestem…

Cytra

2010-09-23T04:32:00.000-07:00

Chcę dziś napisać o mojej cytrze. Trudno mi się na niej gra. Ale nie ze względu na technikę, bo to jeden z najłatwiejszych instrumentów – nie trzeba układać akordów, wystarczy uderzać delikatnie w struny. No właśnie… wystarczy tyle… Czasem to, co najprostsze sprawia najwięcej problemów (szczególnie w moim przypadku – i tu słyszę już śmiech co niektórych). Akompaniament cytry nie prowadzi śpiewu wspólnoty, nie nadaje jej rytmu. Podaje tylko ton a potem delikatnie jej towarzyszy. Delikatnie - kaskadą dźwięków jak kropelki. Wspólnota sama utrzymuje rytm a ja w niego wchodzę, daję się ponieść z prądem śpiewu. Struny muszą mieć czas aby wybrzmieć. Kiedy jesteśmy podzielone na dwa chóry, uczymy się siebie słuchać. Każdy ma swój czas mówienia i swój czas słuchania. To uczy dialogu. I pokory. I cierpliwości. I zależności od wspólnoty, takiej zdrowej i życiodajnej zależności, która sprawia, że staje się częścią czegoś. Czegoś, co staje się także moim, co ja również tworzę sobą. Śpiew Psalmów wiele mnie uczy…

Przestrzeń obdarowania

2010-09-21T06:40:00.000-07:00

Kilka dni temu przeżyliśmy rekolekcje,

na które zapraszałam parę wpisów wcześniej.

Zdjęcia i komentarz można znaleźć na www.pddm.pl.

Przygotowując się do tego spotkania – z ikoną, Biblią, ale przede wszystkim z osobami – początkowo przywiązywałam wagę do treści, i do strony organizacyjnej. Tymczasem w pewnym momencie postawiłam ikonę, przed nią zapaliłam świeczkę i zamknęłam się w swoim pokoju na kilka godzin, aby nawiązać dialog z Tym, który chce podczas tych rekolekcji działać, bo przecież w końcu to nie był mój pomysł…

Wierzę mocno: to, że pozwoliliśmy się prowadzić otworzyło przestrzeń dla Niego, dlatego działy się tak wspaniałe rzeczy. Pan daje o wiele więcej, niż ośmieliłabym się marzyć. Wystarczy otworzyć ręce szeroko, jak najszerzej, nie chować się za murem „fałszywej skromności”, że mi wystarczy tak niewiele… potem gdy podzieliłam się z kimś tym odkryciem, usłyszałam: bo tak już jest, że często prosimy o kromkę chleba a Pan chce dać nam mięso; ale my odmawiamy, bo chcieliśmy tylko te kromkę, ją i tylko ją mieliśmy w planach…

Po tych rekolekcjach ikona Trójcy Świętej stała się dla mnie takim symbolem wymiany darów, dawania sobie przestrzeni do obdarowywania i otrzymywania. Pod tym kątem przyglądaliśmy się postaciom Jednego w Trzech, korzystając z tekstów Biblii i Ojców Kościoła, a także kilku interpretacji ikony, między innymi słynnego Evdokimowa. Ale pod tym kątem przeżywaliśmy też siebie samych i wspólnotę, którą stworzyliśmy. A ja? Trochę bardziej wychynęłam z beczki mojej samowystarczalności i pozwoliłam się zaskakiwać…

Już wkrótce następne spotkanie a ja na nie bardzo czekam. I nie tylko ja.

A już sobotę w naszej lubelskiej wspólnocie dzień skupienia

i jeszcze znajdzie się miejsce dla Ciebie.

KROMKA SŁOWA - powakacyjne wznowienie

2010-09-03T07:54:00.000-07:00

Wygraliśmy festiwal

2010-08-30T12:49:00.000-07:00

Kochana Ósemeczko
cieszę się, że wygraliśmy,
do zobaczenia
na spotkaniu we wrześniu!

Ku pielęgnowaniu wspomnień
aby nie wypaść z formy
oraz nie stracić klimatu
polecam odświeżać co jakiś czas
nasz tymoteuszowy:

FILMIK!

www.tymoteusz8.pl

Rekolekcje wrześniowe

2010-08-25T13:22:00.000-07:00

Zapraszam

w imieniu mojej wspólnoty

na rekolekcje biblijne z ikoną

dla studentek

7-11 września

Częstochowa, ul. Pawia 6

Będą to trzy dni kontemplacji ikony Trójcy Świętej Rublowa, każdy dzień poświęcamy jednej z trzech Osób Boskich i naszej relacji z Nią. Wynagrodzenie wspólnocie Sióstr za utrzymanie podczas rekolekcji to dobrowolny dar serca. Należy wziąć ze sobą Pismo Święte, coś do pisania i jeśli to możliwe, śpiwór. W programie codzienna Eucharystia, adoracja eucharystyczna, wieczorna kontemplacja ikony, lectio divina, konferencje o tematyce ikonograficznej i biblijnej, możliwość spowiedzi lub rozmowy z kapłanem. Noclegi i posiłki w domu modlitwy przy wspólnocie Sióstr. Rozpoczęcie 7-go września Eucharystią o godz. 18.00. Poproszę o potwierdzenie przyjazdu mailem alexpddm@gmail.com lub telefonicznie 665 637 672

Zapraszam na dni skupienia

2010-08-20T06:42:00.000-07:00

we wspólnocie w Lublinie
Ul. Szczecińska 12 (Węglin)

Poproszę jak zwykle o powiadomienie o przyjeździe mailem lub telefonicznie,
udzielam też tą drogą wszystkich informacji związanych ze spotkaniami
e-mail: alexpddm@gmail.com
tel.: 665 637 672

* dzień skupienia odbywa się zawsze w sobotę w godz 9.30-17.30
* udział jest bezpłatny

* dojazd: trolejbusy 150 i 151
oraz autobusy 10, 26 i 57
w kierunku Węglina, przystanek Rzemieślnicza,
pod kościołem św. Urszuli Ledóchowskiej
a także autobusy 28, 45
w kierunku Roztocza, przystanek Mazowiecka

Wkrótce plan dni skupienia na 2011/2012

Już teraz czekam na Was!

-----------------------------------------------

Poprzednie tematy (2010/2011):

25 IX WSTĘP, czyli:
podstawy lectio divina – jak czytać Biblię, by odnaleźć w niej siebie, Boga, własne powołanie?

23 X TAJEMNICA STWORZENIA, czyli:
Stworzenie świata, człowieka: kim jestem jako stworzenie, po co zostałam stworzona jako osoba, człowiek, kobieta?
Źródło biblijne: Księga Rodzaju

20 XI TAJEMNICA WYBRANIA, czyli:
Abraham: moje budowanie relacji z nieznajomym Bogiem i próby wiary
Źródło biblijne: Księga Rodzaju

18 XII TAJEMNICA OSOBISTEGO POWOŁANIA, czyli:
Mojżesz: moje rozeznawanie Jego głosu, próby sił, przygody po drodze, przejścia paschalne
Źródło biblijne: Księga Wyjścia

15 I TAJEMNICA WSPÓŁPRACY Z ŁASKĄ, czyli:
Izajasz i prorocy: z czym wiąże się zgoda na słuchanie i wypełnianie Woli Pana
Źródło biblijne: Księgi prorockie

19 II TAJEMNICA PASCHALNA, czyli:

Jak żyć Ewangelią, kim jestem jako chrześcijanka, jaka jest istota mojego życia w Chrystusie

Źródło biblijne: Ewangelie synoptyczne

12 III TAJEMNICA KOBIECOŚCI, czyli:
Maryja Matka Jezusa:
przeżywanie mojej kobiecości, czystości, oblubieńczości i macierzyństwa;
Źródło biblijne: teksty maryjne w Starym i Nowym Testamencie

9 IV TAJEMNICA KOŚCIOŁA, czyli:
Życie według Ducha; w jaki sposób Duch Święty mnie prowadzi, ożywia i uświęca,
jak rozpoznać Jego obecność w sobie samej i we wspólnocie
Źródło biblijne: Dzieje Apostolskie

21 V TAJEMNICA MISJI, czyli:
Apostołowie Piotr i Paweł:
co to znaczy „głosić Jezusa moim życiem”?
Źródło biblijne: Listy Św. Pawła i Św. Piotra

11 VI TAJEMNICA OSTATECZNEGO PRZEZNACZENIA, czyli:
Cel mojego życia: co to znaczy „życie spełnione”?
Dokąd prowadzi obrana przeze mnie droga?
Co będę robić gdy wejdę do Nowego Jeruzalem w Niebie?
Źródło biblijne: Apokalipsa

Come back

2010-08-19T14:34:00.000-07:00

Postanowiłam wrócić

do pisania bloga.

Więc

po prostu wracam

bez zbędnych tłumaczeń.

Od Świąt Wielkiej Nocy wydarzyło się wiele, to co dla mnie najpiękniejsze, to oczywiście śluby wieczyste, które złożyłam. Kto jeszcze nie widział fotoreportaża z tego wydarzenia, wystarczy kliknąć na zdjęcie. Radość z powodu tak długo oczekiwanego wydarzenia przyćmiła jednak smoleńska katastrofa. Moją uroczystość przeżywałam nazajutrz po tej tragedii i niewątpliwie był to jeden z powodów, dla którego nie umiałam nic napisać…

W maju zmieniłam wspólnotę. Po sesji trochę odpoczywałam, a potem rozpoczął się dla mnie intensywny czas spędzony z ludźmi, przez których zostałam tak hojnie obdarowana…

jeszcze do tego powrócę.

Dzięki Niemu będziemy żyć NA ZAWSZE!

2010-04-04T02:24:00.000-07:00

Aby wiara w to, co zrobił Jezus,
i w czym mamy uczestnictwo,
miała wpływ na nasze codzienne życie!
Błogosławionych Świąt Zmartwychwstania naszego Pana!

Wielki Czwartek

2010-04-01T12:28:00.000-07:00

Wszystkich Kapłanów

tych wdzięcznych za swoje powołanie

i tych wątpiących w jego sens

zanurzam dziś w Sercu Jezusa

na modlitwie

razem ze wszystkimi moimi siostrami

złączonymi miłością

do Kapłaństwa Chrystusowego

i troską o jego Szafarzy.

Zaliczam ćwiczenia

2010-02-22T03:23:00.000-08:00

Ogłaszam akcję pt. "Pomóż siostrze zaliczyć ćwiczenia" :)

Na zaliczenie ćwiczeń dostałam zadanie przeprowadzenia ankiety. Pytanie do ankietowanych: co sądzisz o służbie liturgicznej ołtarza sprawowanej przez dziewczęta? Czy mogą być "ministrantkami" czy nie, i dlaczego.

Podzielę się krótko dotychczasowymi wnioskami. Pytanie zadawałam kapłanom i młodzieży pochodzącym z różnych diececji, część miała także doświadczenie zagraniczne.

Wśród argumentów na NIE dominują:

- obawa, że tam, gdzie dziewczęta służą do Mszy św. nagle zabraknie chłopców (panowie nie wytrzymają rywalizacji); służba ołtarza to w wielu przypadkach jakieś dalekie przygotowanie do kapłaństwa; jeśli nie będzie chłopaków przy ołtarzu, może wielu z nich nie trafić do seminarium; w jednym z seminariów przeprowadzono sondę i okazało się, że w przypadku ponad 80 % kapłanów powołanie kształtowało się przy pełnieniu liturgicznej służby ołtarza;
- "gra hormonów" – niepotrzebne napięcia, nie prowadzi to do skupienia się na akcji liturgicznej i rzeczywistej obecności Tego, któremu się służy; dziewczyny chcą rywalizować albo podobać się chłopakom; często noszą strój, fryzurę, makijaż przyciągający uwagę; nie są skupione na tym, co dzieje się na ołtarzu;
- to nieprawda, że chłopcy nie chcą służyć lub ich nie ma i dlatego trzeba zaangażować dziewczęta: brak chłopców jest winą kapłanów - spowodowany jest nieumiejętnością prowadzenia ministrantów;

Natomiast argumenty na TAK:

- dziewczęta wykonują pewne czynności dokładniej a z ich natury wypływa większa troska i dbałość o powierzone obowiązki, choć nie zawsze są dobrymi organizatorami i nie zawsze mają zmysł przewidywania wydarzeń, co jest ogromnie ważne w liturgii;
- na pewno trzeba byłoby odpowiednio przygotować dziewczęta do służby przy ołtarzu i wyznaczyć jakieś kanony dotyczące stroju, makijażu, włosów i zachowania przy ołtarzu (np. kwestia nieustannego poprawiania włosów, czy rozglądania się wokół, aby dostrzec kto jest zainteresowany jej osobą);
- przed dyskusją o udziale dziewcząt w służbie liturgicznej należy podjąć dyskusję o drogach aktywizacji i mobilizacji chłopców; oni coraz rzadziej chcą służyć przy ołtarzu; jest to spowodowane wstydem i rosnącą ciągle presją środowiska rówieśniczego;
- rywalizacja przy ołtarzu nie dotyczy tylko płci; przeciez chłopaki biją się między sobą o to, kto będzie trzymał patenę... potrzeba formacji wszystkich;
- dziewczyny często chciałyby być bardziej zaangazowane w akcję liturgiczną:

No właśnie. Tylko czy pełny udział w liturgii mają tylko ci, którzy są na prezbiterium? Warto to rozważyć choćby w kontekście Roku Kapłańskiego, który jest okazją nie tylko do pogłębienia świadomości, czym jest kapłaństwo służebne, ale także czym jest kapłaństwo powszechne.

Akcja trwa. Ja osobiście uważam, ze służba liturgiczna ołtarza nie powinna być pełniona przez dziewczyny, z wyżej wymienionego powodu: każdy ma swoje miejsce z liturgii, i - jak mówi Vaticanum II - "ma robić wszystko to i tylko to, co do niego należy". Jednak staram się zachować obiektywizm podczas przeprowadzania sondy. A jakie jest Twoje zdanie? Przy odpowiedzi podaj swój stan, wiek i płeć, będę bardzo wdzięczna za pomoc. No i może na tym formum zawiąże sie ciekawa dyskusja...

A jak ktoś chce temat pogłębić - zapraszam na dominikańską stronę liturgiczną. Doskonały komentarz z podaniem oficjalnych źródeł:

http://www.liturgia.dominikanie.pl/poslugi/cpl/wprowadzenie.php?cz=5

Rodzinne radości

2010-02-13T04:48:00.000-08:00

Kimże ja jestem, Panie, że doprowadziłeś mnie aż dotąd? (2 Sm 7, 18)

Po powrocie z rekolekcji tyle wydarzeń... co kilka dni działy się rzeczy przedziwne!
W święto Nawrócenia Świętego Pawła (25 stycznia) moja współtowarzyszka złożyła śluby wieczyste. Patrzyłam na nią z chóru, skąd śpiewałyśmy, gdy lezała krzyżem (i marzła... było ok. 30 stopni mrozu).

Przez głowę przechodziła mi cała historia ostatnich lat, szczególnie ostatnie miesiące spędzone razem we Włoszech. Bogu niech będą dzięki!
Na zdjęciu s. M. Beata podpisuje dokument swojej konsekracji. Uroczystość odbyła się w Olsztynie, w kościele katedralnym, do którego należy nasza wspólnota.

W niedzielę 31 stycznia przeżywałyśmy pierwszą profesję Kariny. Poznałyśmy się, kiedy byłam postulantką. Pamiętasz, jak biegałaś po ogrodzie z aparatem fotograficznym i robiłaś nam zdjęcia?
Najpierw poznałaś nas, potem całą Rodzinę, i zafascynowałaś się naszym "siostrzanym" zgromadzeniem - Siostrami Świętego Pawła. Rzeczywiście, "trafił swój na swego"! Smykałkę do apostolstwa za pomocą mediów miałaś od początku! I oto lubelska wspólnota Paulistek powiększyła się o kolejną siostrę.

Ale to nie koniec. Czas biegnie, a jest to czas zbawienia. Moje kochane Emilia i Monika wróciły z nowicjatu do Polski, właśnie wtedy, gdy my wyjeżdżałyśmy, aby towarzyszyć Karinie. Po powrocie przywitały nas w domu. Teraz dla nich zaczął się czas przygotowania do pierwszych ślubów.

Na fotce ostatni dzień Emilii "po cywilu" - prasuje habit, który otrzyma wieczorem.

A jeszcze niedawno żegnałyśmy się w Rzymie! Zrobiłam im wtedy to zdjęcie:

Dla ścisłości: kot został w Wiecznym Mieście, niestety. Cóż, nie można mieć wszystkiego...

W każdym razie 10 lutego i one dołączyły do naszego grona juniorystek i są równie piękne jak my :)

I tak oto neoprofesi Rodziny Świętego Pawła (ssp, fsp, pddm) w komplecie:

Dzielę się więc tymi radościami, a to przecież tylko kilka tych najważniejszych... pozdrawiam wszystkich, pamiętam w modlitwie o każdym, kto tu (cierpliwie) zagląda!

Dni modlitwy

2010-01-14T00:03:00.000-08:00

Ponieważ docierają do mnie pytania od dziewczyn, czy będziemy organizować jeszcze w styczniu jakieś dni modlitwy, odpowiadam, że tak, zapraszam 29-31 stycznia do naszego domu przy ul. Żytniej 11 w Warszawie. Spotkanie rozpocznie się nocną adoracją z piątku na sobotę (przyjazd w pt. do 20.30, wprowadzenie wspólne o 21.00 a potem mozecie się zatrzymać przed Jezusem Eucharystycznym ile tylko chcecie), a w sobotę ciągu dnia lectio divina (weźcie Pismo Święte!), wprowadzenie do medytacji, wspólna adoracja, duzo ciszy i indywidualnej modlitwy. Będzie nam towarzyszyć Słowo z liturgii niedzielnej. Mozna jeszcze uczestniczyć w niedzielę rano w Eucharystii w naszej wspólnocie. Za pobyt dobrowolna ofiara. Na wszystkie pytania organizacyjne odpowiadam mailem alexpddm@gmail.com lub tel. 665 637 672

Uprzedzam jednak, że 15-22 I odprawiam rekolekcje, więc nie bójcie się, jak nie dostaniecie w tych dniach odpowiedzi. Na pustyni nie ma komputera ani zasięgu :)

***************

SPOTKANIA DLA MŁODYCH 2010

A od lutego zapraszam wszystkich (to znaczy także męską część wiernych Warszawy i okolic :) na ADORACJĘ w każdy piątek o godz 19.30 w kaplicy Sióstr Uczennic Boskiego Mistrza na Żytniej 11. Przypominam równocześnie o spotkaniach biblijnych LECTIO DIVINA, które kontynuujemy od lat w każdy poniedziałek o godz. 19.00.

***************

O, przedziwna wymiano!

2010-01-10T10:50:00.000-08:00

"Wielka jest tajemnica dnia dzisiejszego, bo Stwórca wszechświata obmywa nas w Jordanie z naszej winy" - tą antyfoną modlimy się dzisiejszego wieczoru podczas nieszporów uroczystości Chrzu Pańskiego. Nasi bracia z Kościołów Wschodnich obchodzą to święto dużo bardziej uroczyście, przekonałam się o tym, gdy byłam na Ukrainie. Dla nich samo Wcielenie Syna Bożego wystarczyłoby do zbawienia ludzi, podczas gdy Zachód jako najważniejsze wydarzenie życia Chrystusa akcentuje misterium Krzyża. Oczywiście oba ujęcia zbawczego dzieła Pana nie są ze sobą sprzeczne, co więcej - uzupełniają się.

Kiedyś na religiologii Wykładowca tłumaczył nam, na czym polega oryginalność chrześcijaństwa. Chodzi właśnie o ISTOTĘ CHRZTU. Każda religia ma swój ryt inicjacji. Są to modlitwy, uroczyste gesty włączenia do wspólnoty, publiczne wyznanie wiary, itd. Jednak chrzest jest czymś więcej od tego wszystkiego. Jest aktem stwórczym. W momencie chrztu zachodzi bytowa zmiana w człowieku: zostaje on wyniesiony do poziomu życia nadprzyrodzonego, jak pisze Św. Piotr: "stajemy się uczestnikami Bozej natury" (1 P 1, 4). Człowiek staje się dzieckiem Bożym. Dzisiaj powiedzieć: "jestem dzieckiem Bożym" brzmi trochę infantylnie. Dzieci tak jeszcze mogą śpiewać, ale ilu dorosłych bierze to na poważnie? A to przecież dzieje się na serio! Nowy wymiar egzystencji, udział w Bóstwie Chrystusa. Dzięki temu, ze On najpierw zrobił coś, co nie moze mi się zmieścić w głowie, kiedy próbuję to sobie wyobrazić: stał się człowiekiem, ze wszystkimi konsekwencjami ograniczoności swojego stworzenia.

O, admirabile commertium! - O, przedziwna wymiano! Bóg stał się człowiekiem, aby człowiek stał się Bogiem. Niedawno Syn Boży przyjął pieluszki, a pasterzy ogarnęła chwała Boża. Dzisiaj dalszy ciąg cudu wymiany: Chrystus wkracza w Jordan, łączy sie ze swoim stworzeniem i przebóstwia go. Wkracza w ograniczoność niedoskonałego bytu i podnosi go, dając mu udział w swojej Boskiej naturze. I my mamy w niej udział juz teraz! Takie są konsekwencje zanurzenia w Chrystusie.

Zdjęcia Jordanu: Tom Tytus

Taize

2010-01-08T05:46:00.000-08:00

Nasze były w Poznaniu na Taize!

Przeczytajcie na www.pddm.pl

A oto kilka fotek:

Theotokos

2009-12-31T04:13:00.000-08:00

Był rok 1974. Odpowiadając na główne postanowienie soboru Watykańskiego II, którym było aggiornamento (odnowa), papież Paweł VI napisał adhortację apostolską Marialis Cultus, w której wyjaśnił na nowo miejsce i znaczenie kultu maryjnego w Kościele. Czytałam ten dokument i wiele mi się poukładało. Dlaczego piszę o tym dzisiaj? Żeby podkreślić znaczenie jutrzejszej uroczystości. W adhortacji Ojciec Święty przypomina porządek hierarchii świąt maryjnych. Są cztery uroczystości związane z tajemnicą Maryi ( 8 XII, 25 III, 15 VIII, 1 I ), reszta świąt zajmuje podrzędne miejsce w stosunku do nich. A więc 1 stycznia to jedno z największych wydarzeń liturgicznych związanych z Maryją!
Polecam doskonałą książkę „Maryja Matka żyjących” Luigi Mellotiego, wydaną w Niepokalanowie przez Ojców Franciszkanów. Jest pasjonującym zestawieniem Ojców Kościoła oraz współczesnych, z jasnymi, łatwymi do zrozumienia komentarzami. Odkryłam w niej między innymi, że najstarsza grecka antyfona maryjna, pochodząca z III wieku (jeszcze przed ogłoszeniem dogmatu!) nazywa Maryję THEOTOKOS, po łacinie Santa Dei Genitrix czyli Święta Boża Rodzicielka. Tą antyfona zaczyna się znana modlitwa „Pod Twoja obronę”.

Każdy przywilej Maryja otrzymała ze względu na Chrystusa i wyjaśnia właściwie Jego tajemnicę. Dzięki jutrzejszemu świętu możemy głębiej zrozumieć tajemnicę Wcielenia. Uroczystość nawiązuje do słynnego Soboru Efeskiego (431 r.), na którym potwierdzono dogmat o Bożym macierzyństwie Maryi. Dla nas jest to już może oczywiste, ale w V wieku dla wszystkich takie oczywiste nie było. W Kościele istniały dwa obozy. Jedni uważali, że Maryja jest Theotokos czyli Matką Boga, inni że tylko Christotokos, czyli Matką człowieka, zwanego Chrystusem. No właśnie: czy Jezus był człowiekiem, który tylko „pożyczył” swojego ciała, aby zamieszkał w nim Bóg? W takim razie Maryja urodziła zwykłe dziecko, jest matką człowieka o imieniu Jezus. Tak uważał Nestoriusz, patriarcha Konstantynopola. Jeśli jednak jest On od momentu poczęcia Bogiem-Człowiekiem, jedną Osobą o dwóch naturach, to oznaczałoby, że Maryja urodziła druga Osobę Trójcy Świętej – Syna Bożego. Jest więc faktycznie Matką Boga. O tym był przekonany Cyryl, patriarcha Aleksandrii. Spór więc nie dotyczył osoby Maryi, ale osoby Chrystusa: czy jest On od samego początku jednocześnie Bogiem i Człowiekiem, czy nie? Ostatecznie zwyciężył pogląd św. Cyryla. Ojcowie Soborowi potwierdzili uroczystą formułą prawdę, którą wyznajemy do dziś: Maryja jest BOŻĄ Rodzicielką, poczęła i zrodziła Boga, który stał się Człowiekiem. Tak też śpiewamy w kolędzie „Pójdźmy wszyscy do stajenki” o Tym, który jest „dwakroć narodzony – raz z Ojca przed wieków wiekiem, a teraz z Matki człowiekiem” a w kolejnej zwrotce: „Ty łączysz w jednej Osobie dwie natury różne sobie”.

Teksty jutrzejszej liturgii są bardzo kapłańskie, są błogosławieństwem, szczególnie pierwsze czytanie zawiera słowa jakie możemy wypowiadać nad sobą nawzajem, w miejsce życzeń noworocznych:
"Niech cię Pan błogosławi i strzeże. Niech Pan rozpromieni oblicze swe nad tobą, niech cię obdarzy swą łaską. Niech zwróci ku tobie oblicze swoje i niech cię obdarzy pokojem!" (Lb 6, 22-27)

Na Niedzielę Świętej Rodziny

2009-12-26T12:22:00.000-08:00

Ma gdzie zamieszkać :)

2009-12-25T10:12:00.000-08:00

No i proszę: kilka starych drewnianych paneli, sianko i słoma od sąsiadów, para wprawnych stolarskich rąk oraz dwie pary naszych - do wiązania dachu. Oto efekt. To dla wszystkich, którzy byli ciekawi jak w tym roku wygląda nasza szopka :)

Antyfony adwentowe - 23 XII

2009-12-22T10:48:00.000-08:00

O Emmanuelu, Królu nasz i Prawodawco, nadziejo i ratunku narodów; przyjdź nas wybawić, nasz Panie i Boże!

Emmanuel
oznacza po hebrajsku Bóg z nami (Iz 7, 14).
Niech liturgia najbliższych dni
będzie dla każdego z nas
żywym wydarzeniem
spotkania z Tym, który JEST!

Emmanuelu! Królu, Prawodawco,
oczekiwanie narodów i Zbawco.
Przybądź i nasze wysłuchaj wołanie,
Boże, nasz Panie!

Antyfony adwentowe - 22 XII

2009-12-21T05:50:00.001-08:00

"O Królu, oczekiwany przez wszystkie narody; Kamieniu Węgielny, który łączysz wszystkie ludy w jedno; przyjdź i zbaw człowieka, któregoś z ziemi utworzył"

Co oznacza to tajemnicze imię Jezusa: "Kamień Węgielny"? Głowica węgła, najważniejszy kamień całej budowli - to Ten, który JEST. On przyszedł, ale został odrzucony przez budujących (Ps 118, 22). "Przyszedł do swojej własności, ale swoi Go nie przyjęli" (J 1, 11). Ci "swoi" to Jeruzalem wraz z narodem, który oczekiwał na Mesjasza, ale kiedy On przyszedł, nie rozpoznał Go. Jezus jednak staje się kamieniem węgielnym Nowego Jeruzalem - nowej wspólnoty wierzących. Kościół jest "zbudowany na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus" - pisze św. Paweł (Ef 2, 20). Przez wieki wiara w Jezusa jest fundamentem, spoiwem, który łączy wszystkich, wszystkie narody. W każdym narodzie znajdą się bowiem ci, którzy Mu uwierzą i przyjmą Dobrą Nowinę. "A kto uwierzy w Niego, nie będzie zawiedziony" (1 P 2, 6)

Wersja poetycka:

Królu narodów! Tyś ich upragnieniem,
Tyś jest węgielnym jedności kamieniem.
Przybądź, niech człowiek przez Ciebie stworzony,
będzie zbawiony!

Antyfony adwentowe - 21 XII

2009-12-20T01:12:00.000-08:00

"O Wschodzie, Blasku światłości wieczystej i Słońce sprawiedliwości; przyjdź i oświeć żyjących w mroku i cieniu śmierci."

Ile w tej antyfonie światła! Aż błyszczy. Rzeczywiście w Biblii obecność Pana często jest przedstawiana symbolicznie za pomocą światła, ognia, blasku. W Starym Testamencie Bóg objawił się Mojżeszowi w płonącym krzaku (Wj 3,2). Jako słup ognia szedł i oświecał nocną wędrówkę Izraelitów przez pustynię (Wj 13, 21) Psalmy wychwalają Jego sprawiedliwość, która ma zabłysnąć jak światło (Ps 37, 6). Jezus, który przychodzi, jest przez Zachariasza porównany do wschodzącego Słońca (Łk 1, 78), a przez proroka Symeona nazwany Światłem na oświecenie pogan (Łk 2, 32). Sam Zbawiciel mówi o sobie: Ja jestem Światłością Świata (J 8, 12) a Jan nazywa Go w Prologu swojej Ewangelii światłością prawdziwą, która oświeca każdego człowieka, który na świat przychodzi (J 1, 9). Podczas przemienienia na górze uczniowie opisują, że Jego wygląd przemienił się tak, że Jego odzienie stało się lśniąco białe (Łk 9, 29). Po co przychodzi ten Bóg pełen światła? Przychodzi, aby rzucić ogień na ziemię (Łk 12, 49). Oczy Jego jak płomień ognia (Ap 1, 14); Jego wygląd jak Słońce (Ap 1, 16); jest jak Gwiazda świecąca, poranna (Ap 22, 16). On rozprasza mroki śmierci (Mt 4, 16). Także trzecia Osoba Trójcy Świętej, Duch, którego Jezus pośle po swoim zmartwychwstaniu, jest jak ogień, którego języki zstąpią na Apostołów w dzień Pięćdziesiątnicy (Dz 2, 3). W Liturgii Kościoła wyrażenie obecności Boga jest zawsze związane ze światłem. Od małej lampki przy Tabernakulum, po wielką świecę wielkanocnego Paschału. Nie bójmy się więc! Jeśli Pan jest pośród nas, to możemy śpiewać bez lęku nawet pośród ciemności: "Z Tobą ciemność nie będzie ciemna, a noc jak dzień zajaśnieje, bo mrok jest dla Ciebie jak światło" (Ps 139, 12).

Wersja poetycka:

O Wschodzie ranny! Światło wiekuiste,
sprawiedliwości słońce promieniste.
Przybądź i oświeć w ciemnościach siedzące
nędznych tysiące!

Antyfony adwentowe - 20 XII

2009-12-20T00:52:00.000-08:00

"O, Kluczu Dawida i Berło domu Izraela, Ty, który otwierasz, a nikt zamknąć nie zdoła, zamykasz, a nikt nie otworzy; przyjdź i wyprowadź z więzienia człowieka, który trwa w mroku i cieniu śmierci"

Czy zauważyliście, że każda antyfona składa się z dwóch części? Pierwsza to zawołanie "O!" do Tego, który przychodzi, wzbogacona o różne jego określenia zaczerpnięte z kart Biblii. Druga część to prośba o wyzwolenie: Przyjdź! Wyzwól! Wybaw! Wyprowadź z niewoli! On naprawdę po to przychodzi!
Klucz otwiera i zamyka, berło to atrybut królewski. Oba przedmioty oznaczają władzę. Klucz. Jezus sam z siebie uczynił narzędzie, którym otwiera się Niebo. Władzę kluczy powierzył Kościołowi w osobie św. Piotra (Mt 16, 19). Berło. "Nie zostanie odjęte berło od Judy ani laska pasterska spomiędzy jego kolan, aż przyjdzie Ten, do którego one należą" (Rdz 49, 10). To proroctwo dotyczy pokolenia Judy, z którego pochodzi Dawid, a także Jezus. Czas się wypełnia i Jezus przychodzi objąć władzę. Dzięki niej wyzwoli wszystkich spod panowania grzechu, w którym pogrążony jest świat: "Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci światło wzeszło" (Mt 4, 16)

Wersja poetycka:

Kluczu Dawidów, Izraela Boże,
co Ty otworzysz, nikt zamknąć nie może!
Przybądź i wywiedź mocą Twej prawicy
więźniów z ciemnicy!

Antyfony adwentowe - 19 XII

2009-12-18T12:01:00.000-08:00

"O, Korzeniu Jessego, który się wznosisz jako znak dla narodów, przed Tobą zamilkną królowie a ludy modlić się będą do Ciebie; przyjdź nas wyzwolić i już dłużej nie zwlekaj!"

"Wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni, i spocznie na niej Duch Pański" (Iz 11, 1). Bóg powiedział do proroka Samuela: "Idź, posyłam cie do Jessego Betlejemity, gdyż pomiędzy jego synami upatrzyłem sobie króla" (1 Sm 16, 1). Samuel poszedł do Betlejem i namaścił na króla Izraela najmłodszego syna Jessego. Miał na imię Dawid. Tak rozpoczęła się historia rodu, z którego miał wyjść Zbawiciel. Wyrósł On jak gałązka ze starodawnego pnia drzewa genealogicznego królewskiego domu Dawida. W Ewangelii często nazywają Jezusa "Synem Dawida". A Biblia kończy się wołaniem "Przyjdź!" skierowanym do Tego, który mówi o sobie: "Jam jest Odrośl i Potomstwo Dawida. (...) Zaiste, przyjdę niebawem" (Ap 22, 16. 20). Przyjdź, Panie Jezu!

Wersja poetycka:

Korzeniu Jesse! Tyś chorągwią ludów,
zamilkną króle na widok Twych cudów.
Przybądź i pospiesz, użal się złej doli,
wybaw z niewoli!

Antyfony adwentowe - 18 XII

2009-12-17T03:24:00.000-08:00

"O Adonai, Wodzu Izraela, Tyś w krzaku gorejącym objawił się Mojżeszowi i na Synaju dałeś mu Prawo; przyjdź nas wyzwolić swym potężnym ramieniem."

Adonai oznacza Pan i Bóg, jedno z biblijnych imion Jahwe. Gdy Bóg postanowił wyzwolić swój lud z niewoli egipskiej, ukazał się w płonącym krzaku Mojżeszowi, wybierając go na przewodnika tej wędrówki. A kiedy już wyszli i wędrowali przez pustynię, nadał im Prawo w postaci kamiennych tablic Dziesięciu Przykazań. Odtąd byli Ludem Przymierza.
Jezus jest nazywany "Nowym Mojżeszem". On wyzwoli swój lud z niewoli najgorszej, śmiertelnej - niewoli grzechu i zawrze Nowe Przymierze, już nie na Synaju, ale na Golgocie. To nowe Prawo będzie zapisane przez Jezusa Jego własną Krwią już "nie na kamiennych tablicach, lecz na żywych tablicach serc" (2 Kor 3,3). Przymierze tak silne, że nikt nie potrafi go złamać.

Wersja poetycka:

O Adonai! Wodzu Izraela,
coś go wybawił z rąk nieprzyjaciela,
przybądź upadłym pod ciężkim brzemieniem
z silnym ramieniem!

Antyfony adwentowe - 17 XII

2009-12-16T12:40:00.000-08:00

"O Mądrości, która wyszłaś z ust Najwyższego,
obejmując wszechświat od krańca do krańca,
i wszystkim rządzisz z mocą i słodyczą,

przyjdź i naucz nas dróg roztropności."

To określenie Mądrości władającej "z mocą i słodyczą" albo jak chce inny przekład: "stanowczo i łagodnie" wzięte zostało z Księgi Mądrości (Mdr 12, 18). Dzisiaj pierwsza z antyfon adwentowych, które będą nam towarzyszyć każdego dnia aż do wypełnienia się wezwania, którą kończy się każda z nich: "PRZYJDŹ!"
Kto działa jednocześnie stanowczo i łagodnie? Doskonały wychowawca. Konsekwentny, ale nie agresywny. Posiadając autorytet nie wymusza niczego siłą. Po prostu kochający. Stanowczo i łagodnie działa tylko ten, kto jest pewny siebie i tego, co chce przekazać: nie musi wzbudzać lęku. Oto Ten, który przychodzi!

Wersja poetycka, śpiewana na liturgii adwentowej brzmi:

Mądrości, która z ust Bożych wypływasz,
wszystko urządzasz, zewsząd cel dobywasz,
przybądź i naucz nas dróg roztropności,
Wieczna Mądrości!

Czerwone jak niebo

2009-12-14T04:31:00.001-08:00

Ta historia wydarzyła się naprawdę i jej bohater istnieje. Kim jest? Nie zdradzę. Film opowiada o chłopcu, który w wypadku traci wzrok. Rodzice muszą wysłać go do szkoły dla niewidomych, bo w tych czasach nie było jeszcze klas integracyjnych. Dyrektorem zakładu też jest niewidomy, który traktuje i siebie i innych jako kaleki bez przyszłości. Chłopcami jednak opiekuje się Wychowawca. Jego postać zrobiła na mnie takie wrażenie, że użyję wielkiej litery. Wychowawca nie jest niewidomy. A raczej jest jedynym widzącym. Daje możliwość rozwoju, daje narzędzia, pomaga przekraczać bariery, traktuje wychowanków poważnie, jako osoby pełne. Trudno jest pokazać zdesperowanemu Mirco, że może się rozwijać mimo swoich ograniczeń. Wychowawcy jednak udaje się zrobić dużo więcej: pomaga mu nie tylko nie skupiać się na tym, czego nie ma, ale na tym, co właśnie dzięki temu brakowi odkrywa. "Kiedy jestem w filharmonii, zamykam oczy, by słyszeć lepiej." Chłopiec dzięki swojej pasji, którą realizuje wspierany przez Wychowawcę - Przyjaciela, szybko gromadzi wokół siebie grupę towarzyszy zafascynowanych pewnym projektem. Współpracuje z nim także dziewczynka z sąsiedztwa. Jest więc wszystko, czego potrzeba do szczęścia: przyjaźń, miłość i wiara w to, że życie ma sens. Ciekawe zakończenia, co ważniejsze, że prawdziwe!
Film dla tych, którzy nie wierzą, że nie mając tego co inni, nie są skazani na przeciętność. I dla wychowawców. Polecam i zapraszam do dyskusji.

Kim jest Ten, który ma przyjść?

2009-12-14T03:19:00.000-08:00

No i weszliśmy w drugą część Adwentu. Przyniosła ze sobą nowe pytanie: "Kim jest Ten, który ma przyjść?"
"Adwent to czas radosnego oczekiwania", to chyba najczęściej powtarzane zdanie, które stało się już czasem powtarzanym bezmyślnie sloganem. Na kogo czekam? Na Jezusa (oczywiście). Ale jeśli to takie oczywiste, to kim On dla mnie jest? Tak naprawdę na co czekam? Tak mnie to pytanie nurtuje, i dawne odpowiedzi nie są już dla mnie proste, ani wyczerpujące też nie... No bo oczywiste zawsze było dla mnie, że On jest tym, który żyje we mnie. Ale jeśli to Ten sam, o którym mówi Pismo... jeśli to Ten, który jest mocny, który przychodzi z darami Ducha Świętego, z oczyszczeniem i pojednaniem, jeśli to Ten, który jest Pokojem, który jest Miłością, Wolnością, Męstwem, Dobrem, Pobożnością... jeśli naprawdę JEST TYM KTÓRY JEST...
to czy to Ten sam, który żyje we mnie? A raczej: czy ja takiemu właśnie pozwalam w sobie żyć? I jak to widać na co dzień...?
"Przyjdź, Pojednanie, już więcej nie zwlekaj
niech Twa obecność przywróci nam życie..."

Krasnal czy biskup?

2009-12-08T06:30:00.000-08:00

W naszym domu spotyka się na modlitwie pewna wspólnota. Kiedy organizowali Mikołaja dla swoich najmłodszych, wpadli na pomysł, by przy okazji popracować nad jego obrazem w oczach dzieci. Sprawili mu prawdziwy strój biskupa. Bo przecież święty Mikołaj jest jeden, żywy i prawdziwy. Za życia był biskupem, teraz w niebie towarzyszy nam jak inni święci. Nie ma więc nic wspólnego z rubasznymi krasnalami, których pełno w marketach i na ulicach. Wszystko może być okazją do małej katechezy, żebyśmy nie zapomnieli, jakie jest źródło naszych świątecznych zwyczajów...

Tygrys i wilk

2009-12-08T05:48:00.000-08:00

Na początek: pozdrawiam elgie i życzę, by się nie przejadła tymi krówkami i miała cierpliwość tu zaglądać. Pozdrawiam także i rodzinnym uściskiem obdarzam radosną IMSA. Odwiedziłam i jeszcze nie raz wrócę.

Chciałam podzielić się z wami pewną historią, która towarzyszy mi w tym czasie Adwentu i nie pozwala na pasywność. Usłyszałam ją od jednego z braci Paulistów, rodem z Indii, co być może tłumaczy umieszczenie w opowieści tygrysa. Ale ponieważ ja nie mogę zrobić zdjęcia tygrysa, to umieszczam fotkę innej równie dzikiej i niebezpiecznej bestii, który musi Wam tamtego zastąpić.

A oto historia. Pewien człowiek pracujący przy wyrębie drzewa, wracając pewnego dnia do domu, zobaczył na skraju lasu leżącego nieruchomo wilka. Zwierzę było chore i nie mogło iść o własnych siłach. Już miał go minąć, ale wtem ujrzał zbliżającego się tygrysa. Człowiek z bezpiecznej odległości obserwował zachowanie drapieżnika. Ku jego zdziwieniu okazało się, że tygrys przyniósł wilkowi kawałek mięsa. I tak działo się przez kilka kolejnych dni – człowiek wracając z lasu widział te samą scenę – tygrysa, który przynosił wilkowi pożywienie. Pewnego razu wilka nie było; wyzdrowiał i mógł samodzielnie nasycić głód.

Człowiek powiedział w sercu: „Panie, jak przedziwne jest dzieło Twojej Opatrzności! Posługujesz się jednymi, by ocalić życie innych. Ja też chcę doświadczyć Twojego Miłosierdzia!” Po czym usiadł przy drodze oczekując wsparcia od mijających go ludzi. Czekał tak dzień, i nic. Czekał drugi, a potem trzeci, i nikt się nawet nie zatrzymał, a jemu zaczęło się już robić słabo z głodu i pragnienia. Czwartego dnia wykrzyknął z oburzeniem: „Panie, dlaczego milczysz? Chciałem przecież ujrzeć Twoje Miłosierdzie!” Nagle usłyszał w sercu łagodny, ale stanowczy głos: „Naśladuj tygrysa, nie wilka.”

Czas oczekiwania

2009-12-04T02:53:00.000-08:00

Dobrze, dobrze, spokojnie, już wracam!!! A podobno Adwent to czas oczekiwania... :) W tym kontekście pozdrawiam wytrwałych, czyli tych, którzy jeszcze tu zajrzą :) Swoją drogą miło mi, że ktoś wogóle zauważył moją chwilową nieobecność. W ramach wytłumaczenia się powiem, że w tym czasie robiłam masę ciekawych rzeczy, takich jak powrót do Polski (hurrrraaaaa!!!), zainstalowywanie się we wspólnocie, i tak dalej. No i trzeba się było z siostrami nagadać, no nie? Czasem do pór nieodpowiednich ;). Opowiadając i słuchając straciłam trochę poczucie czasu, ale już je odzyskałam, przynajmniej na tyle, żeby uznać swoją winę, bo jak zobaczyłam datę ostatniego posta... ale ten czas leci! Ale nie zmarnowałam go. Jak to mówią, "czas to... miłość".

Tak więc niniejszym obiecuje poprawę.

W ramach wynagrodzenia podaję ciekawy pomysł na doniczkę.

Made by wspólnota z Albano.

Paczka z Polski

2009-11-24T05:27:00.000-08:00

Pewnego dnia dostałyśmy paczkę z Polski. Żywnościową. Przyjechała w bagażniku, czyli tak zwaną "okazją". Takie to to zwykłe, kto by pomyślał, ot, pudełko po makaronie, a w środku... kraina czarów! Słoiczek ogórków kiszonych. Tenże grzybków. Musztarda wyborowa. Kisielki i barszczyki pt. "Gorący kubek". Ryż preparowany. Oraz 8 kostek "Rosół z kury". W paczce liścik, którego treść brzmiała mniej więcej tak: były czasy, kiedy to z zagranicy do Polski przysyłało się paczki, teraz czasy się zmieniły, przesyłamy wam to, zebyście nie zapomniały smaku Polski, smacznego, wracajcie, czekamy, wasze siostry (tu podpisy).

Ponieważ ogórki i grzybki nie poddały się inkulturacji (tu uważa się takie rzeczy za zepsute), zjadłyśmy je we własnym zakresie, nie mając wyrzutów sumienia ;) ale kisielkami podzieliłyśmy się dzisiaj ze wspólnotą. "Dolce polacco" było "buono".

Taki mały gest. A taki ważny. Mam siostry, które o mnie myślą.

Nocne życie

2009-11-24T04:40:00.000-08:00

Dziś w nocy adorowałam Jezusa od 24.00 (każda zapisuje się na godzinę).
Myślałam o wszystkich, dla których ta noc jest ciężka. O tych, którzy nie mogą spać z bólu. O tych, którym nie pozwalają zasnąć problemy, niepokój... O tych, którzy tej nocy chcą popełnić samobójstwo. O tych, których tej nocy po raz kolejny zwycięży jakikolwiek nałóg. Którzy dokonują jakiejkolwiek przemocy.

O pełniących dyżur w szpitalach, o pracujących na nocnej zmianie. O tych, którzy noc spędzają na nauce, bo w dzień muszą pracować. O tych, którzy tej nocy przyjdą na świat. I o tych, którzy się poczną tej nocy, aby się mogli urodzić. O tych, którzy czuwają przy maszynach drukarskich, by rano w kioskach mogły pojawić się dzienniki -oby przyniosły dobro i prawdę.

O wszystkich, którzy tej nocy także trwają na modlitwie. O każdym człowieku, który tej nocy będzie musiał dokonać jakiegoś wyboru. I o tych, którzy się już nie obudzą.

Była taka noc, w Getsemani, kiedy Człowiek modlił się z wielkim wysiłkiem o wytrwanie. I został wysłuchany.

Rzym z okna autobusu

2009-11-23T14:13:00.000-08:00

Rzym. Nazwałabym go „miasto niczyje”. Jakby nikt o nie nie dbał. Brudno i niesamowite korki, wszystko piszczy i trąbi. Hałas. W autobusie spotkasz niewielu Włochów, za to wielu Hindusów i Chińczyków. Drzemią sobie na siedzeniach podczas jazdy. Pracują na stacjach benzynowych, sprzedają pod bazylikami chusty i szale, a na przejściach dla pieszych chusteczki, gazety i co tam jeszcze. Na światłach myją szyby zatrzymującym się samochodom. Podziwiam ich za ciężką pracę i pogodny sposób bycia, mimo zmęczenia „walką o przetrwanie”. Są też Murzyni, szczególnie Marokańczycy, którzy przedostają się na półwysep na tratwach i pontonach. Jeśli przeżyją podróż, zarabiają tu sprzedając torebki, paski i wachlarze. Noszą ich olbrzymie ilości zarzucając sobie na plecy ogromne toboły. Rozkładają się z tym gdziekolwiek, szczególnie w pobliżu stacji metra, przeganiani z miejsca na miejsce przez straż miejską. Grupy turystów z całego świata snują się między jedną słynną budowlą a drugą. Jasne głowy Szwedów wystają zawsze znad tłumu, niscy Azjaci ze słuchaweczkami na uszach robią masę zdjęć... Czasem przechodząc obok jakiejś grupy mówiłam sobie „to Polacy” i wsłuchiwałam się w melodię języka starając się wyłąpać jakieś dzwięki. Prawie zawsze trafiałam. Takie to dzisiejsze Wieczne Miasto. Kalejdoskop ras i kultur...

Ale kiedy z tego hałasu wejdziesz na dziedziniec jakiejś antycznej chrześcijańskiej świątyni, ogarnia Cię nagle nieopisana aura tamtych czasów i czujesz jak rośnie w tobie... nie mogę tego nazwać inaczej jak tylko: „miłość do Kościoła”. Czujesz, że tu są twoje korzenie, te ulice, te miejsca, znane z Dziejów Apostolskich i literatury... odnosisz wrażenie, że jesteś częścią tego wszystkiego... dlatego warto przyjechać tu choć raz w życiu.

Moja międzynarodowa wspólnota

2009-11-19T09:31:00.000-08:00

Kilka ostatnich miesięcy przeżyłam w międzynarodowej wspólnocie. Innymi słowy doświadczałam "rzeczywistości wielokulturowej". No, łatwe to nie jest, ale horyzonty poszerza. Pozwala wyjść z własnych schematów, poza własny punkt widzenia. Nieustanny wysiłek komunikowania, obustronny: zrozumieć i być zrozumianą. Nie mam na myśli oczywiście tylko bariery języka. W konfrontacji z innymi odkrywa się swoje ograniczenia, ale też i dary, których bym się w sobie nigdy nie spodziewała.
Czytając św. Pawła bardziej rozumiem teraz jego poszukiwania tego, co naistotniejsze, odróżniając od tego, co zbędne. On pierwszy stanął przed zadanie tworzenia wspólnot chrześcijańskich z przedstawiacieli różnych kultur. O tym, jak często nad tym myślał, świadczy, jak często o tym pisze. W każdym razie - bogatsza wracam.

Cisza mojego domu

2009-11-18T06:19:00.000-08:00

Stoisz ze mną

przed moim domem.

Jest cicho i ciepło.

Przedmieścia Rzymu.

Listopad.

W Polsce śnieży.

Jeszcze zanim wrócę, i dotknę tego śniegu, do którego już tak bardzo tęsknię,

chcę rozpocząć swoją opowieść.

bo "nie możemy nie mówić o tym, cośmy widzieli i słyszeli"...